Mikrousługi: więcej elementów, ale każdy prostszy
O mikrousługach często mówi się, że są dobre dla dużych firm, a dla mniejszych to przerost formy. Z moich projektów wynika co innego: w dłuższej perspektywie system złożony z wyspecjalizowanych usług prawie zawsze wygrywa z monolitem. Opisuję, dlaczego, i co trzeba wiedzieć, zanim się na nie zdecydujesz.
Na czym to polega
W monolicie cały system to jedna aplikacja: logowanie, zamówienia, płatności i raporty żyją w jednym kodzie i wdraża się je razem. W architekturze mikrousług każdy z tych obszarów jest osobną usługą. Usługi rozmawiają ze sobą przez API albo kolejki zdarzeń, ale można je rozwijać, wdrażać i skalować niezależnie.
Co to daje w praktyce
- Niezależne wdrożenia. Zmiana w płatnościach nie wymaga ponownego wdrażania całego systemu ani testowania wszystkiego od nowa.
- Skalowanie tam, gdzie trzeba. Jeśli obciążenie rośnie w jednym miejscu, np. przy komunikacji z urządzeniami w terenie, skalujesz tylko tę usługę.
- Awaria nie kładzie wszystkiego. Gdy jedna usługa ma problem, reszta systemu może działać dalej.
- Właściwe narzędzie do zadania. Każda usługa może używać technologii i bazy danych dobranej do swojego zadania.
- Gotowe elementy. Część usług można oprzeć na sprawdzonych rozwiązaniach, np. logowanie i zarządzanie użytkownikami na Keycloak, zamiast pisać je od zera.
Tak zbudowane są m.in. platforma zarządzania ruchem miejskim, z której korzystają operatorzy w miastach, i system sieci myjni, który nadzoruje około 1000 urządzeń i obsługuje ponad 20 000 użytkowników.
Cena: większa złożoność
Uczciwie: system z mikrousług ma więcej ruchomych części. Trzeba zadbać o komunikację między usługami, monitoring całości, automatyczne wdrożenia i śledzenie błędów, które przechodzą przez kilka usług. Bez tego zamiast elastyczności dostaje się chaos.
W mojej praktyce ta złożoność się opłaca, bo każda pojedyncza usługa jest prostsza niż duży monolit, a system może rosnąć bez przebudowy. Warunek jest jeden: architektura musi być przemyślana od początku, a nie powstać przez pocięcie istniejącego kodu na kawałki.
Od czego zacząć
- Podziel system według obszarów biznesowych, nie według warstw technicznych. Usługa „płatności” ma sens, usługa „baza danych” nie.
- Zacznij od kilku usług, a nie od kilkudziesięciu. Kolejne wydzielisz, gdy będą potrzebne.
- Zautomatyzuj wdrożenia i monitoring od pierwszego dnia. Ręczne wdrażanie kilku usług szybko staje się wąskim gardłem.
- Masz już monolit? Nie przepisuj go w całości. Wydzielaj usługi stopniowo, zaczynając od obszaru, który najbardziej blokuje rozwój.